ئه وه ی له سه ر زمان ده کری لیره لیی بدوین به و رسته یه ده ست پیده که م که ...
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ژینی قاچاغ
له نامویی بونی باروتی تیری خه لاس و ئه سرینی باران
کانی ممکه کانم هه لئه توقنه وه و شیر ئه چوری به بالای میژوو
بو گه رووی تینووی شارستانییه ت...
هو گه نجه ئاسمانییه کان
هو ته یره کانی گه رمینی
له هه ور و هه لای توفانی کویر که هه لفرین ،
دلنیا بن
له داوینی کویستانی و سه وزه لانی من!
له ئاسمانی بی سنووری ئه وین و چاوه روانی من!
من هه موو روژی کچیکم به دارتیله وه له خه و رائه چه نی
من هه موو شه وی کوریکم له فه رمانی مه رگ دا ئه ژیته وه
من هه موو وه رزیک ئاوس ده بمه وه و مندالیکم به پیوه ده بی
له هاوباوه شی مان و نه ماندا...
چ سه ر بزیوانه ده چنه گه مه ی ئه م ژینه قاچاغه
کورپه کانی من...
چ ژیرانه پیده که نن به عه مه ر کورتی شه و روله کانی من...
ادامه مطلب
ادامه مطلب
دیسانیش سپاس.
ادامه مطلب
ادامه مطلب
شه قامه کان پرمه ترسین
بو کوی ده چی؟
زلکاوه کان به ئازاری شه پولی مه
له کولانان
یه کبوونه وه ی ده ریا ئاسای من و تو نا سه لمینن نا!
بو نابیسی
ته قه ی تفه نگ گه ره لاوژه ی ئاواز ده کا؟
له حه ژمه تی
ئه و گورانییه ی به پانایی مه لبه نده گنخاوه که ی ئه و
ته لقینی به هار داده دا؟
برواناکه م ده ستم به رده ی
برواناکه م له کولانیکی سه رداخراو به جی مابیی
برواناکه م چاوه کانت به خوینی خوت شورابنه وه
بو ئه وه ی پیت بسه لمینن جاری زوویه بو روژ هه لات،
ملوانکه ی خور بخاته سه ر گه ردنی شه و!
حوادث این روزها آنقدر سریع میگذرد...
ادامه مطلب
ساعت کوکی
دهانش برای گفتن باز مانده بود اما چیزی نداشت بگوید . همه داشتند از او و برای او و به خاطر او حرف میزدند . صدای شکستن استخوانهایش را میشنید و نگاهها از صدایشان کر کننده تر بود. " دندان تمام شهر در گوشت بدنش گیر کرده بود" هر حرفی که از دهانش بیرون میامد کلی سود میکردند و در دهان دیگری که می افتاد کلی بهره میبردند و او هاج و واج در فضای شهر با تب ناصادقی از دروغ که همه را در خود میسوزاند "سکوتش را به مناقصه گذاشته بود"...شهر تب آلود و بیمار آخرین سموم عقده هایش را نشخوار میکرد و او بناگاه از ته دل فریادی چنان بر سر شهر کشید که شهر از خواب پرید. چشمانش را به هم مالید . دستانش را به سوی ساعت کوکی برد؛ کوکش خراب شده بود ...بازهم دیر شده بود...
ره نگی داماوی و نه بیستن
کویره کویره ده ست کوتان و
فوو به شه م داکردن و
کووژانه وه ی ریگا له ریبوارانی ماندوو...
ادامه مطلب
با سلام . درخواست کرده بودید که از مطالب ویبلاگ با ذکر منبع میخواهید استفاده کنید. از نظر من هیچ اشکالی ندارد و چه بسا خوشحال نیز خواهم شد.
استفاده از مطالب دستنوشته های بنده با ذکر منبع آن برای عموم علاقه مندان آزاد میباشد.
چوار ئه ستیره ت له چنگه بچکولانه که ت حه شار دابوو و
فیرم کردی بیان بژیری نه کا ئاسمان له دوا روژدا حاشات لیبکا!"
دایکم به وه ی گه لی گریا که نیگه یشت
هه ر چوارییانم له پارچه یه ک چنینه وه و دامه ده ست ئه و شیتووکه یه ی
به پای په تی له شه قام دا غاری ئه دا!
ادامه مطلب
هوای مه آلود و کفشهای تازه من
از فکر پژمردن یک برگ که نه از بیابان شدن جنگل یکدفعه یاد شماره کفشهایم افتاده بودم ، کفشهایم تو این مدت که همه جاهمراهم بود دیگه داشت به پاهام زار میزد ، او بیشتر از کفش دیگری که داشتم با من به زیر درخت گردوی تناوری آمده بود که در باغ بیرون شهر آرمیده بود. گاهی وقتها سنگک و پنیر و گردو هم میبردم . امروز با کفشهای تازه ام به پارک کنار شهر رفته بودم که درخت گردو نداشت و بدون نان و پنیر و گردو چشم به رودخانه شهرمان دوخته بودم و چند تا ماهی کوچک به خاطر تکه ای نان خیس خورده که شناور بود رو سر و کول هم میپریدند، دلم گرفته بود، کاش تکه ایی نان با خود آورده بودم و دلم بیشتر گرفت وقتی یاد آخرین پیام دوستم افتادم: " فیلتر شدم اما هستم" و شاید به همین خاطر بود که احساس خوبی با شماره کفشهای تازه ام نداشتم، به خاطر اینکه هنوز راه باغ بیرون شهر کنار درخت گردو را بلد نبود و یا شاید به خاطر ماهی های گرسنه یا تکه نان خیس خورده ای که بیرحمانه بلعیده و پاره پاره میشد . ..از شماره کفشهایم باز به یاد پژمردن یک برگ که نه اینکه بیابان معنای دیگری به جنگل میدهد افتادم و با احساس بدی که با کفشهای تازه ام داشتم به خانه بازگشتم.
پنجره باز است و بوی بارانی سیل آسا با بوی چایی تازه دم که روی سماور بار گذاشته ام خاطر مکدرم را تسکین میدهد صحبت از روئیدن یک برگ که نه اینکه جنگل دوباره جان میگیرد و باز خاطرم جلای بیشتری می یابد وقتی به این فکر میکنم که اکنون خودش نیز میداند با نادیده انگاری اش معنای عمیق تری برای ما پیدا کرده است و بودنش را بیشتر از هر زمانی در نبودنش حس میکنیم . اینبار حتی بوی برگ برگ او را میشنویم و اینکه جنگل دوباره سبز میشود و کفشهای تازه من همه راهها را یاد خواهد گرفت و درخت تناور گردوی باغ زیاد منتظر نخواهد ماند و شاید تکه ایی نان هم برای ماهی ها بردم و نوشیدن چایی تازه دم در هوایی خیس و بارانی را هم فراموش نکردم وشاید از این زمان و مکان بی شناسنامه با همین کفشهای نوی که خریده ام تا آنجا که دلم خواست دور شدم در هوایی مه آلود با بوی دود و باران ...
ئه من زور شتم له مندالی خوم له بیر ماوه و ئه گه ر که سیک لیم پرسی...
ادامه مطلب
معرفی کتاب.
نام کتاب: ورود ممنوع
نویسنده: مریم قاضی
چاپ: انشارات آراس
تیراژ: 1000
این کتاب مجموعه ایست از 25 داستان کوتاه به زبان کردی که استاد زاهیر روژبیانی مقدمه آنرا نوشته است.
شایان ذکر است که از طرف استاد سعید شیخ الاسلامی به نمایندگی از طرف کردهای مقیم مرکز بزبان فارسی ترجمه شده و بزودی منتشر و در اختیار علاقه مندان قرار خواهد گرفت.
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
خانه ی خوم!
چاوی له سه ر یه ک نابوو به لام ته واو ئاگای له ده ور و به ری خوی بوو:
- ئا ؟
- ئا.
- ئا؟
- ئا.
هه موو جاری له وه ی که لاقی راست روده نیشته ی شوینی دیاری کراو خوشیکی منالانه ی هه ست پیده کرد و هه وای کویستان و بونی گول و گولزاری ده ور به ری که ئاویته ی جریوه جریوی بالنده کان ببوو سه د هینده ی ده ی لاواندنه وه. قه له مبازیکی دا سه ر دوامین شوین و جووت پی رونیشته سه ری:
- خانه ی خوم!
- بردته وه . ئه و جار نوره ی منه.
خه سته کین خه ریکبوو ماندووی ده کردن. دایکی له خواری را هه رای کرد:
- وه رن ده روینه وه بوو به شه و!
- ئه و دایکمه هه رامان ده کا . وه ره خومان بشارینه وه!
- نا نا ماندوو بووم. برو با بروین...
به هه لاتن به ره و خوار رویشتن که چی له پر ته قینه وه کی به سام هه موو ولاتی داگرت و ده گه ل ویش سرنجی دایکی بو ئه و شوینه ی که منداله کان له وی بوون راکیشرا . ته پ و توزیک نه ختیک خوارتر له شوینی کایه ی منداله کان هه موو ولاتی داگرتبوو. دایکی وه ک شیتان به ره و منداله کانی هه لات و ده گه ل ویش هاواری لی بلیند بوو:
- روله ! روله ! چ بوو ؟ چ بوو مالی ویرانم؟ چ بوو...
چه ند جار له به ر په له ی که ده یکرد به ر بووه . له پر قیژه ی کچه کان که به و په ری ترس ئازاری پیوه دیار بوو هه موو دول و ده ری ته نیوه!...
مینیک که باران رای دابوو له به ر پیی منداله کان ته قیبووه و ...ئه و لاقانه ی جووت پیی رونیشتبوونه " خانه ی خوی" هه ر یه که ده رپه رینه شوینیک که دایکی له تاو کچه کانی له بیری چوو بیان دوزیته وه ...ئه و مروفانه ی که ته نیا هیندی جیاوازی له باری بیر و ئایین و نه ته وه و زبان و...ببووه هوی شه ر و ناکوکی و سه رکوت و مین ریژ کردنی ناوچه ی نیوانییان ، بیریان له وه نه کردبووه که روژیک منداله کان له زید و خاکی خویان کایه ی " خانه ی خوم" به ریوه به رنه وه ...
کمی سخت اما ممکن!
می شود انگار زیست ،
شاد بود
شاید! و...
آبگینه ای از لبخند را آذین چهرایی گلگون نمود،
می شود انگار
چشمها را بست و باز هم بست و باز هم بست،
تا هراس زهر چشمی را در آن گم کرد ،
تا نپرسید،
تا نترسید ،
تا نلرزید،
تا اوج فاجعه "ندیدن" هیچ چیزی را نماسید و نفهمید ،
آرام آرام می شود گندید!
کمی سخت اما ممکن است:
با همه رنجی که هست شاد زیست
چون نیلوفر آبی خوش عطر و بو
با همه دردی که در تعفن مرداب هست
آری میتوان زیست
کمی سخت اما ممکن است،
شاید...
هه ناوه که م!
ئه مرو له ده لاقه ی
خوشه ویستیکی چه ق به ستوو
روانیمه ئه و ئه ستیرانه ی له به ختی تو ئاوا ده بوون
روانیمه ئه و گه رده لووله ی ده ستی له پرچی تو نابوو
روانیمه ئه و بیشکه سارده ی منالیت لی حه شار دابوو
به خوم ده گووت :
تو کام گه لای هه لوه ریوی ؟
تو کام کازیوه ی به یانی
که روژهه لات
هه تاوت لی ئاوا ده بی؟
تو کام به شی داپچراوی له شی خومی ،
هه رچه ند ده که م نات دوزمه وه؟
خوشه ویستم!
هه تا وه رزی پاییزیکی ره نگ بزرکاو
که دیمه وه به شوینت دا
چاوه روان به !
ئه گه ربینیت
گه رده لوولیک هه لی کرد و قانگه لاشیکی راده دا
ئه گه بینیت له دووره و ه
په پووله پاییزه یه ک گیانی ئه دا
ئه گه ر بینیت په شوکاویک به ره و خولیا لینگی ئه دا
بیگومان به
ئه وه منم هاتوومه وه به شوین تودا!
ئیستعاره ی ژیانی مه
چ گه مژانه تیپه ر ده بی:
ئه ستیره مانای له چییه؟
قانگه لاش و گه رده لوول و
حه شار دانی منالی خوت له بیشکه ی سارد؟
گه لا گه لا هه لوه رین و
مه رگه ساتی پولیک په پووله پاییزه؟
....؟؟؟
خوشه ویستی مانای چییه؟
ئه وینداری گه ردن بو په ت؟
چاوه روانی تاراوگه کان؟
داخورپانی دیموکراسی،
له خوناوکه ی ته قینه وه ی زنجیره کان؟
...؟؟؟
یان شه پولی گه رانه وه مانای چییه؟
به سه ر په یژه ی هه نیسکی خور
که بی واده ئاوا ده بی؟
...؟؟؟
ئیستعاره ی ژیانی مه
پرا و پره له هیچ نه بوون!
بروا ناکه ین
ده قا وده ق بی ین:
خوشه ویستی،
گه رانه وه،
نامو بوونی گه ردن له په ت،
دیموکراسی،
هه لاتنی روژ له گویی بیشکه،
سه رخوشییه کی سه رشیتانه
جگه له خوی هیچ مانایه ک به ده ست نه دا!
بیگومان به ده ژینه وه
له گریانی هه وره کاندا!
ادامه مطلب
باران
برای دوستان فارسی زبان که ترجمه شعر را ازمن خواسته بودند.
باران ! باران !
خوش آمدی
گامهای خیس و نمناکت بروی چشم در راهم
باور میکنی در شادی چشمهای اشکبارت
از موسیقی ناآرام ابرهایت
در بستر دریا آسای شب قبل
تا صبحدم در باران سیل آسای تو موج میدادم؟
باور میکنی تنها درخت غمزده حیاطمان
دیوانه وار و آشفته
ناباور و حیرت زده
راه جنگل را در پیش گرفت؟
باور میکنی قطره قطره ی باران تورا
به گردن دختر زیبا پیکری آویختم که
از قهر آسمان خشکیده بود و
هنگامی که بازگشت سراپا خیس
با بوی بهار و کوهستان
درسینه بلورینش نهان
اندام تشنه اش از همآغوشی تو سیراب شده بود؟
باران ! باران!
خوش آمدی به مهمانی کوچک من و این دو ماهی رنگ پریده
که برای عید نوروزم
در تنگ بلور کوچکی
آنها اسیر ودر بند کرده ام!
باور میکنی
مرا سوگند داداند تا برای یکبار هم شده آنها را به دیدار رودخانه شهر ببرم؟
حال آمده ایم!
من و دوتا ماهی زرد رنگ
من و تک درخت شوریده حیاط
من و دختری گل اندام و تشنه
من و دریا
من و موجهای آشفته
من و نوروز...
باران! باران !
دست من و دامن تو
بروی ما سیر ببار!
بروی ما سیر ببار!
پیشکیشه به برای خوشه ویستم کاک سه عد و ده نگه بارانییه که ی
باران ! باران!
به خیر هاتی!
پیلاوه خووساوه کانت بانی چاوان
بروا ده که ی له حه ژمه تی چاوه کانت،
له موسیقای زرم و و هوری هه وره کانت،
له پیخه فی زه ریا ئاسای دوینی شه وی
هه تاکوو روژ شه پولم دا؟
بروا ده که ی ده نکه ده نکه ی بارانی توم کرده لیچکه ی
به رمووری ئه و کیژه ناسکه ی
له شه قام دا که وتیه شوینی و
و...
که هاته وه بونی کویستان و بارانی
له نیو جووته لیموی سینگی حه شار دابوو
شه لالی ئاو...
جه سته ی تینووی
له پیکه نین تیراو ببوو
برواده که ی تاقه داری حه وشه ی مالی
سه ری شیوا و سه ری هه لگرت تا سه ری دارستان بدا
....
باران باران!
به خیر هاتی!
بو به شداری له جیژنه بچکولانه که ی من و ئه و جووته ماسییه زه رده له ی
بو جیژنی روژی نه وروزم
له تونگیکی بلووری ته نگ
ئه سیر و گیروده م کردوون
بروا ده که ی سویندییان ده دام هه ر بو جاریک
هه تاکوو سه ر چومییان به رم
ئیستا هاتووین
من و جووتیک ماسی ره نگ زه رد
من و کیژوله ناسکه که م
من و داره شیتووکه که ی حه وشه ی مالی
من و شه پول شه پول خوزگه کانم
من و زه ریا
من و نه وروز
ده سا باران له منت که وی
قه لای هه ورانت به رده وام
به سه رمانا تیر بباری
زیرتیغ جراحی
هوا پس بود . شایدم کمی سرد هرچه بود هوا خوب نبود. دل دردهای من تمامی نداشت و جریان خونم عاصی از مسیری که طی میکرد به جانم افتاده بود و هر بارآثار کبودی در قسمتی از بدنم نمایان میشد و بدتر از آن نافم نیز بیرون پرید! پلاکتها بدنبال هم گروه گروه ترکم میکردند وباز غلظت خونم به حد اقل رسید به طوری که پزشک معالج راضی به انجام همین عمل ساده هم نشد.
- متاسفم ...
سرم گیج میرفت اما این حالت را از آن آرامش نا گرفته همیشگی بیشتر دوست داشتم احساس عجیبی داشتم :
- آه خدای من یک تحول بزرگ! یک تغییر!
- دلت خوشه! کدوم تحول ؟ فقط یک جراحی ساده است همین. که میتونه چند سال دیگه سر پا نگهت داره. چند سال پیش یادته؟ همین کارو کردند از دم تیغ جراحی که رد شدی یه مدتی همه چیز خوب بود ولی بعد...
- یادمه حواسم آنقدر جمع بود که وسط جراحی بهوش آمدم! چقدر پزشک جراح و متخصص بیهوشی دست پاچه و ناراحت شدند، من در کمال وحشت چشمم به چاقوی جراحی و دستان خون آلود جراح خیره مانده بود و باورم شد که واقعا دارم جراحی میشم... ولی امان ندادند من خط قرمز را رد کرده بودم و داشتم در اموری که ظاهرا به من مربوط نبود دخالت میکردم و هیچ چیز برای آنها از این غیر قابل تحمل تر نبود، اینبار طوری مرا بیهوش کردند که ساعتها طول کشید تا به هوش آمدم و تقریبا وقتی از اطاق زمهریر بعد از عمل نالان و مجروح بیرون کشیده شدم از سرما کبود شده بودم و تمام تنم کرخ شده بود. ..
- این همه مصیبت فقط بخاطر چند لحظه به هوش آمدن بی موقع بود ..و حالا بازم داری از یک تحول بزرگ بعد ازیک جراحی دیگر دم میزنی. راستی الان تو اون شکم صاحب مرده ات چی برات مونده؟
- طحال؛ آپاندیس، ومقداری از روده و اینبار هم قراره روی نافم کار کنند.
- طوری از کار کردن روی اونا حرف میزنی که انگار چی برات کردند؟ آنها هر بار بخشی از اجزا و اعضا ناراحت تور برمیدارند همین ! راحت ترین کار.
باز از بوی نا گرفته همه چیز حالم به هم میخورد و در اینجور مواقع دیگه تمام هورمونهام از تنظیم خارج میشه ...
- آخر پس با این درد لعنتی چکار کنم؟ تو راه بهتری سراغ داری؟
- شاید؟
- خوب؟
- بمیر!
- آی ...مردم از این همه هوش و ذکاوت. اینقدر به خودت فشار نیار...
- همین الان تو نیمه کاره ای نگاهی به خودت دور و برت بنداز همه رفتند عرصه خالیه .
صدای سوت حرکت قطار شنیده میشد که کم کم دور میشد...و غلظت خونم کمتر و کمتر...
- رنگت پریده ...داری خونریزی میکنی!
- آره ...ولی یک کاری شاید بشه کرد؟
- چی ؟ من دیگه حاضرم هرکاری برات بکنم غلط کردم نمیر!
- پیوند! میشه دوباره پیوند کرد. تازه هنوز اعضای اصلی بدنم سالمه...
- ولی اعضای اصلی بدنت بدون پلاکتهایی که گروه گروه دارند ترکت میکنند کاری از پیش نمیبرند... همین لایه های زیرین به ظاهر پست و بی ارزش وای به روزی که پشت به اون بالابالا های اصلی و ظاهرا همه کاره بکنند.
- اما میشه همیشه راهی هست ...
لباس سبز رنگ اطاق جراحی با بوی تند مواد ضد عفونی کننده اش به تنم زار میزد. سمعکم را درآورده بودند و جز صداهایی درهم و برهم چیزی آنهم از دور نمی شنیدم... روی تخت جراحی دراز کشیدم لامپهای بالای سرم در حالی روشن شدند که در اثر تزریق آمپول بیهوشی داشتم از حال میرفتم . ..اما هنوز آنقدر حواسم جمع بود که یادم نرود برای جراحی تنها آمده بودم ، مثل دفعه قبل و همین قلبم را از اندوه به هم فشرد . اگر او آمده بود شاید میشد از پیوند حرف زد ... و اینکه همیشه راهی هست... اگر او بیاید...
سکوت سنگینی همه جا را فراگرفت و ...